film dönüyor beynimde.başrol elbette benim. benim geçtiğim yollar önemli, gördüğüm insanlar önemli. etrafıma attığım bakışlar sanatsal. beni görenler anlayabiliyor hemen, benim "o" olduğumu.

filmin en heyecanlı sahnelerinde müzik duyuyorum beynimde: " and you don't seem to understand..." gözümden bir damla yaş akıyor bir eşyaya, bir resme ya da duvara bakarken. aynaya bakarken gülüyorum, fazla içten geliyor bazen kahkaha. tiksinerek bakarken aynadaki aksime, bir de aşağılıyorum onu aynı zamanda. şizofrenik belirtiler..."and you don't seem to understand..." müzik akarken gülüyorum yine. sırıtmanın gösterdiği belirtiler hiçe sayılıyor tarafımdan. sokak ortasında kahkahalara karışıyor hıçkırıklarım. biri de gelip sormuyor be kardeşim "bu esas kızın nesi var acaba?" diye.

müzik duruyor, gözlerimi açıyorum. vızır vızır geçen arabaların ekstradan korna sesleri, kapıyı çalmakta zorlanan baharın sesini bastırıyor. ta uzaktan gazete hışırtısı duyuyorum, ve de bana ait olmayan kahkahaları. daha gerçekçi gibi...

sonra müzik duyuyorum beynimde: " dünya yeniden dönüyor..." film bitiyor, yenisi başlıyor. başrol ben değilim ne geçtiğim yollar önemli , ne gördüğüm insanlar. beni görenler hemencecik unutuyor varlığımı. normale dönüyorum